وی افزود: به نظر می‌رسد برخی مسئولان سیاسی ایران دچار «طرحواره مذاکره» شده‌اند؛ برای آنها هر مسئله و هر طرف مقابل، یک «میز مذاکره» است. فرقی نمی‌کند طرف مقابل در اوج مذاکره به خاک کشور حمله کند، تحریم‌ها را افزایش دهد یا به قول‌هایش عمل نکند. پاسخ قالبی همیشه یکسان است: «بیا پای میز مذاکره».

این روانشناس با بیان اینکه این رفتار دیگر یک راهبرد عقلانی نیست، بلکه به واکنش شرطی یا طرحواره نابه‌کار تبدیل شده است، سه ناتوانی افراد گرفتار در این طرحواره را برشمرد: تشخیص ندادن اینکه گاهی مذاکره با دشمن غیرمتعهد نه فقط بی‌فایده بلکه آسیب‌زننده است؛ نادیده گرفتن اینکه اصرار بر مذاکره در شرایط نابرابر تبدیل به «بازی با طناب دار» می‌شود؛ و تشخیص ندادن اینکه همه طرف‌ها به دنبال توافق نیستند، برخی فقط به دنبال وقت‌کشی و فرسایش هستند.

فیض‌زاده تأکید کرد: نوزاد وقتی دهانش را باز می‌کند، شیشه شیر یا انگشت مادر را می‌مکد. این برای نوزاد ۳ ماهه هوشمندانه است، اما اگر همان نوزاد در ۴۰ سالگی نیز هر چیزی را بمکد، دیگر کودک معصوم نیست، بلکه بزرگسالی درمانده است. رشد یعنی تغییر طرحواره‌ها. در سیاست خارجی نیز رشد یعنی قبول کنیم همه مسائل با مذاکره حل نمی‌شود و برخی طرف‌ها اصلاً قابل اعتماد نیستند.

وی در پایان خاطرنشان کرد: تا وقتی «طرحواره مذاکره» را با عقلانیت سیاسی اشتباه بگیریم، همان بهایی را می‌پردازیم که کودک ۴۰ ساله مکنده می‌پردازد: تبدیل شدن به سوژه مضحک و ضعیف تاریخ.
انتهای خبر/ ص